مقدمه

متفكران رشته مديريت از دهه 1950 ، توجه خود را بيشتر به مسئوليت هاي اجتماعي سازمانها معطوف كرده اند. تمام سازمان هايي كه فقط سود و زيان خود را وزن مي كردند، تحت فشار مردم و سازمان هاي مشابه، ديد خود را اندكي به فراتر از منافع صرف سازمان اندوختند. ديگر به وضوح مشخص است كه اعمال سازمان ها بر محيط بيروني تأثير بسزايي خواهد داشت و نمي توان سود و زيان ناشي از سازمان ها بر جامعه را ناديده گرفت. جهت مسئوليت اجتماعي به سمتي است كه فوايد اجتماع در آن امتداد است. لذا تلاش بر اين بوده است كه سود و زيان سازمان ها به گونه اي باشد كه مردم هزينه اضافي متحمل نشوند. منظور از مسئوليت اجتماعي اين است كه كه سازمان ها تأثير عمده اي بر سيستم

اجتماعي دارند و لذا چگونگي فعاليت هاي آنها بايد به گونه اي باشد كه در اثر آن زياني به جامعه نرسد، و در صورت رسيدن زيان، سازمان هاي مربوط ملزم به جبران آن باشند. به عبارت ديگر، سازمان ها نبايد خود را مستقل « تافته جدا بافته » از محيط بيروني خود و به اصطلاح بدانند، بلكه بايد خود را جزئي از يك كل يعني محيط بيروني و اجتماع بدانند و بايد اهداف و فعاليت هاي آنها در راستاي آرمان هاي اجتماعي و رفاه و آسايش جامعه باشد. امروزه همه مديران بايد به كارهايي دست بزنند كه مورد قبول جامعه و منطبق با ارزش هاي آن باشد. سازمان هايي كه نم ي توانند خود را با اين مهم تطبيق دهند، موفق نخواهند بود. پيتر دراكر يكي از برجسته ترين صاحبنظران مديريت در اين باره مي گويد كه سازمان هاي خصوصي به منظور حفظ مشروعيت خود و بقا در محيط، بايد قبول كنند كه نقش و وظيفه عمومي و اجتماعي نيز دارند. اين نقش اجتماعي از اين اصل پذيرفته شده نشأت هر فردي مسئول رفتار خود است و چنانچه » : مي گيرد كه ازطرف وي، خواه به طور عمد و يا غير عمد، صدمه اي سازمان ها نيز از «. به ديگران وارد شود، بايد پاسخگو باشد.اين مقوله مستثني نيستند و بايد پاسخگوي تأثيرات اجتماعي نامطلوب خود باشند.